5 Ocak 2015 Pazartesi

yorgun anne sendromu


Her aksam kapiyi caliyor anne; 'pitpitpit' kapiya dogru ilerleyen minik ayak seslerini duydukca heyecanlaniyor, kapi aciliyor ve minik bir kafa uzaniyor. Ardindan bir ciglik 'Anniiii' ve sarilmalar, koklasmalar, opusmeler... 

'Beni seviyor musun annecigim?' diye soruyor anne, aslinda cevabi biliyor. Kendi icini rahatlatma hevesi ondaki. Evet der gibi kafasini salliyor bebegi. 'Ne kadar?' diye tekrar soruyor anne; tipki ona ogrettigi gibi yapiyor kizi, kollarini iki yana acip 'bukaaaa' diyor. Mutlu oluyor anne.

Yemeklerini yiyorlar beraber, oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar, hoplayip zipliyorlar. Sonra dayanamiyor minik yavru, uyuyakaliyor annenin kollarinda.. Anne uzuluyor, bu aksamda doyamiyor evladina, belki de yetemiyor. Sarilip uyuyorlar, butun gece saclarini koklaya koklaya, icine ceke ceke uyuyorlar.

Sabah oluyor. Anne babaya kiziyor 'ses cikarma aman uyanmasin, uyanirsa ayrilmaz bizden, aglar yine arkamizdan' diyor. Kucuk harflerle konusarak hazirlaniyor ikiside. Evden cikarken en son anne tekrar alnindan opuyor minigini usulca uyanmasin diye ve kapiya dogru ilerlerken aklinda nerede okudugunu hatirlamadigi bir cumle;

'Sen uyu annecigim ben para kazanip gelecegim.'

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder