16 Kasım 2014 Pazar

pazartesi sendromu

3 ay oldu, koca bir 3 ay ama kizimin direnisleri bitmek tukenmek bilmiyor. Ozellikle pazartesileri. Haftasonlari bol bol bizimle vakit geciren yavrum pazartesi sabahlari elleri, kollari, bacaklari ile oyle bir sariliyor ki kucagima anneanneye gitmemek icin icim parcalaniyor kendimi cok vicdansiz, ruhsuz hissediyorum. 

Anlatmaya calisiyorum kesinlikle anlatmama firsat vemiyor 'mananemanane' diyor. Agliyor. 

Cok yipraniyorum.
Asansorde kucagimda basini gogsume koyuyor.. 

Onu anneannesine bu halde birakinca kafamda binlerce soruyla bende ise gidiyorum su an, ve artik bende dayanamiyorum, agliyorum.

Acaba ise donmese miydim ya da cok daha erken mi donseydim? Bu kadar anneye bagli bir cocugu ben kendim mi yetistirdim ya bu gunler hic gecmezse alisamazsa ya hep bana kizarsa, ileride bugunleri icin beni suclarsa?


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder