13 Ağustos 2014 Çarşamba

Koala misali



İşe döneli 1 aydan fazla olmasına rağmen henüz bu durumu kabullenemedik. Her sabah kapıda 'annneeeeggg' diye bağırması, kollarını boynuma dolaması ve anneanneye gitmemek için direnmeleri devam ediyor. 

Her sabah 10-15 dakika hem babası hem ben güzelce dil döküyoruz. Ise gitmemiz gerektiğini, akşam geri döneceğimizi, beraber vakit geçireceğimizi sürekli telkin ediyoruz. Gönlünü yapıp kapıdan o bize el sallayip kapiyi uzerimize kapatana kadar bırakamıyoruz. Hal böyle olunca tüm gün aklım fikrim hep onda oluyor. Bazen biz giderken henuz uyanmamis oluyor, böyle sabahlar işe gitmek çok daha kolay geliyor. Annemle aynı apartmanda oturduğumuz için annem direkt yanina çıkıyor. 

Doktorumuz -ki fikirlerine, önerilerine oldukça önem veriyorum çünkü kendisi de çalışan bir bayan ve bir anne- alışacak diyor, hem sen hem o alışacak. Sürekli olumlu telkin edin, işe gitmenin neden gerekli olduğunu anlatın diyor. Ilk gunler kolaydi evet ama gitgide sinirlerimi yipratiyor bu durum. Aglamasina kiyamiyorum. 14 ay boyunca dipdibe yapisik ikiz gibi koynumda uyutup, kokladigim evladimi gun icinde anneme burakip gitmek, heleki onu yasli gozlerle birakiyor olmak canimi cok yakiyor.

Inci Zeynep gibi benimde bazen telkine ihtiyacim olmuyor degil!

2 yorum:

  1. Merhabaaaa,
    Blogun tamamını okudum :))
    Ne güzel yazmışsın..
    Zeynep İnci ile okuduklarınızı daha da yazsana :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Canim tesekkurederim.. tabi ki yazarim kitaplarimizi😙 Elifcigide opuyorum kokulu kokulu!

      Sil