2 Ağustos 2014 Cumartesi

calisan anne



1. Ay

31 haftalık hamileyken erken doğum riski nedeniyle işime erken ara vermek zorunda kalmıştım mart 2013 te, Inci Zeynep'i mayısın 9unda kucağıma verdiklerinde kendi kendime bir karar vermiştim. Bir daha işe dönmeyecek evde tüm hayatımı bebeğime adayacaktım. Annelik çok farklı bir duygu; karnında başka kollarında çok başka.. Temmuz 2013te yasal iznim bitmis Inci'm 2,5 aylık olmuştu. Ben istifa etmeye hazirlanirken sevgili eşim çok selim bir kafayla bana ucretsiz izinimi hatırlatmıştı. Ve bende tam 1 sene ücretsiz iznimi kullandım. İnci Zeynep şuan 14 aylık işe baslamak için doğru bir zaman miydi yoksa cok daha kucukken birakmak daha mi iyiydi bilemiyorum. Hic bir zamanda bilemeyecegim. Doktoru bi duruma alisacagini, cok uzerine dusmemem gerektigini soyledi.

İşe başladığımdan beri hal ve tavirlarinda pek değişiklik farketmedim. Sanirim bunda anneannesine alışkın olması en büyük etken. Yine de gun icinde biz yaninda oldugumuz zamanki nesesi pek olmuyormus. Saat 7ye dogruda gidip dis kapiya vurup 'anniiii!!' Diye bagiriyormus.


Ise donmek tahmin ettiğimden kolay oldu. İlk gün bebegimi kapıda bırakırken Emre gözümün içine bakıyordu, nasil tepki vereceğimi merak ederek. Çok şükür Inci Zeynep anneaneye giderker mutluydu o yüzden benimde gönlüm rahat etti. Haftanın sonuna doğru, mizirdanmalar başladı bırakırken, işte o zaman çok zorlandım aklım kaldı. Biraz da üzüldüm.


Ise basladigimdan beri gördüğüm her yastığa kafamı koyup uyumak istiyorum. Inci Zeynep çok şükür ki gece uykularinda artik beni üzmüyor, yine uykuya beraber geçiyoruz ama en azından beni yormuyor. Hatta belki de ben ondan önce bile uykuya daliyor olabilirim. Çoğu zaman sabah kalktığımda gece nasıl uyudugunu hatırlamıyorum bile. Sabahları benimle birlikte kalkıyor. Giyinip hazırlandıktan sonra yarım saat beraber vakit geçirme sansimiz oluyor. Oyun oynuyoruz  yada uykusunu alamamışsa kucağıma oturup kafasini gogsume dayayıp oturuyor.


Aksam donunce hemen kapida kucaklasiyoruz. Sarilip opusuyoruz ve emme seansina basliyoruz, uzun bir sure kucagimdan kalkmadan sessizce emiyor ben de onu bol bol kokluyorum. Daha sonra babayla bir sure vakit geciriyor. Ya da disarida beraber vakit geciriyoruz. Zaten hafta ici kizimla gecirecegim vakit o kadar az ki dakikasi ziyan olsun istemiyorum. Hallolmasi gereken isleri hafta ici halledip haftasonumuzu sadece Inci Zeynep'e ayirmak icin caba gosteriyoruz. Haftasonumuz genelde parklarda ya da Inci Zeynep'in keyif aldigi farkli aktiviteleri yaparak geciyor. Beraber oynamak, uyumak, yemek yemek ne isterse onu yapiyoruz. O da bizi hafta ici o kadar ozluyor ki tum haftasonunu hanfendinin nazini cekerek geciriyoruz desem yeridir :)


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder