14 Haziran 2014 Cumartesi

büyürken



Bebeğim büyüyor.. 

İnci Zeynep doğduğunda hamileliğimi çok özlerdim. Çünkü hamileyken hep benimleydi. Çalışmama rağmen çok keyifli, sorunsuz bir hamilelik geçirmiştim. Ufak tefek problemler dışında anne kanında beni hiç üzmemişti. Bizim iletişimimiz anne karnındayken bile o kadar güzeldi ki. Ben çalışırken o uyurdu, saat 5 olup işlerimi bitirince uyanır, kıpır kıpır hiç durmazdı. Bazı geceler uyanıp korkuyla -karnımdayken hep onu kaybedeceğim korkusu yaşadım-, "kızım" diye seslendiğimde hemen uyanır ve hareket etmeye başlardı. 

Zamanla daha az özler oldum hamileliğimi. Çünkü şuan İnci Zeynep'le hayat çok daha güzel. Kızım büyüyor.. Kendi yemeğini kendi yemek istiyor. Şiddetle istediği bir şeyi, çığlıklar atarak "veyveyvey" diye defalarca, elde edene kadar bağırıyor. Beni yanında göremeyince "aniiii" diye bağırarak tüm odaları dolaşıp, beni bulunca bacaklarıma sarılıyor. "Hadi dışarı çıkalım" dediğimde, kapının önüne gidip, trençkotunu giymeye çalışıyor. İnci Zeynep büyüyor ve her günü daha da güzelleştiriyor. 

Temmuz ayında işe döneceğim, kızım 14 aylık olacak. Bilmiyorum çok daha küçükken bırakmak, ayrılmak daha mı iyiydi. Yoksa doğru olanı mı yaptım yaşayıp göreceğim. Artık her şeyi anlıyor, ufaktan anlatıyorum, işe başlayacağımı, gün içinde bir süre ayrı kalacağımızı, akşam tekrar geri geleceğimi, gece sarılarak uyuyacağımızı vs.. sanki dinlemiyormuş gibi geliyor ama ben anladığını umut ediyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder